Nu we met de caravan gaan rondreizen, komt de vraag ‘naar welk land gaan we de eerste keer’. We maken elk een top drie van favorieten en wat blijkt: dezelfde landen in dezelfde volgorde. Ierland, Noorwegen, Griekenland. Maar dan de twijfel. Ierland, smalle wegen, links rijden, voor het eerst met zo’n gevaarte achter de auto. Ach, als we zo redeneren, komen we nooit ergens. We doen het!
Maar dan toch op een voor ons ongebruikelijke manier: georganiseerd. Geen gedoe in het regelen van overtochten, reserveren van campings. Lekker makkelijk. Houden wij ons bezig met de voor ons nieuwe caravandingen en vooral vakantie vieren. Met de vrijheid om, als we dat willen, af te wijken van het reisprogramma. In december 2018 reserveren we bij de ACSI de Ierland kampeerreis.
Ierland van dag tot dag
De kop is er af
zaterdag 1 juni 2019
Een voorspoedige start. Strak blauw, 24° en weinig verkeer. In ruim een uur rijden we naar camping De Oude Maas in Barendrecht. Daar is het groepsterrein gereserveerd. We worden welkom geheten door reisleider Emiel en we zoeken een vrij plekje.
In geen tijd zijn we geïnstalleerd en zitten we onder onze luifel van een drankje te genieten.
We reizen in een groep van 40 deelnemers, 11 campers en 10 caravans. Emiel en Lenny zijn de reisleiders. En zoals we al bij ‘We zijn er bijna’ hebben gezien, start de reis met een welkomstborrel, voorstellen aan elkaar en de eerste routebespreking.
‘s Avonds genieten we tot laat van een goed glas onder onze luifel. Het voelt goed, deze manier van vakantie vieren.
Tropisch
zondag 2 juni 2019
De tweede vakantiedag is ronduit tropisch met 31°. We doen kalm aan. Na de lunch pakken we de fietsen voor een rondje Barendrecht. De omgeving is prachtig, Barendrecht zelf heeft vooral nieuwbouw en vinden we niet veel aan. Ze hebben er wel een fantastische ijssalon.
Om 15.30 uur pakken we op het gemakje in, veel te warm om te bewegen. Vervolgens gaan we op 16.30 uur richting boot, Hoek van Holland dus.
Van 17.15 tot 20.00 uur vullen we onze tijd met wachten en langzaam opschuiven naar uiteindelijk onze plek op de boot. Dek 3 oranje. We brengen onze spullen voor de nacht naar hut 10.113, de onze dus. We vallen stil van verbazing. Wat een luxe, zelfs een goed gevulde minibar is inclusief.
Veel tijd om er van te genieten hebben we niet. We waren als laatste aan boord en daarmee ook te laat voor het diner van 20 uur. Naar het restaurant op dek 9, één trap af. Daar zit de groep in een gereserveerd deel van het restaurant. Wij zitten bij onze reisleiders aan tafel en genieten van een goed gesprek, een goed glas en een heerlijke maaltijd. Garnalencocktail, kip met een gratin en groente, citroentaartje.
Om 22 uur meert de boot af en lopen we naar het achterdek voor een blik op Holland. We doen een koffie en gaan voor een laatste glas naar onze hut. Moe op bed, starend naar de Noordzee en de vele lichtjes.
Engeland
maandag 3 juni 2019
Vroeg op, 6.30 uur aan het ontbijt. Even in de verleiding om witte bonen in tomatensaus, spek, eieren en een saucijs te nemen. Maar die wordt weerstaan, jus, broodje, cracker, gekookt eitje, koffie. Helemaal tevreden. Gezellig aan tafel met Fred en Marianne. Zij hebben 13 reizen begeleid en genieten nu voor de tweede keer als deelnemer van een ACSI reis. Als we ontbijten ligt de Stena Line Hollandica al aangemeerd. Om 7.30 uur Engelse tijd (de klok is een uur teruggezet) rijden we van boord. De laatste zullen de…….ja hoor, klopt. We rijden achter Huub en Lideke als tweede van boord. Naast hen bij de douane en daarna zien we niemand van de groep meer. We krijgen eerst een cursus rotonde rijden, links om. Toen dat lukte, mochten we hoofdwegen en daarna snelwegen doen. Echt een makkie, niets om je druk over te maken. En de Engelsen bleken heel hulpvaardig. Om ons te helpen links te rijden, deden zij dat ook. Ja, en dan is er geen kunst aan.
Zonder enige vorm van oponthoud gaan we Wales bereiken. Jammer dat er geen parkeerplaatsen langs de snelweg zijn, zoals wij die kennen. Een soort van verbrede vluchtstrook als parkeerplaats. Als je de caravandeur open doet, hij zit bij ons voor de Engelsen aan de verkeerde kant, wordt die er uit gereden. Gaan we niet doen. Na 200 km stoppen we bij een tankstation met een Starbucks. We genieten van een werkelijk heerlijke doppio met een koek.
Al om 12.30 zijn we als eerste van de groep op camping Plassey Holliday Park in Wrexham. We krijgen uiteraard pitch 1.
Kwartiertje en dan we zitten in de zon en 18°. Minder dan gisteren, maar zoveel meer dan waar we op gerekend hadden. Wales is prachtig, de camping parkachtig mooi. We maken een rondwandeling.
’s Avonds smullen we van de thuis klaargemaakte en dus meegenomen rendang, samen met rijst en komkommer. Koffie na en dan koelt het af. De verdere avond in de caravan.
Ierland
Dinsdag 4 juni 2019
We hebben een reisdag. Als we vanmorgen klaar staan om te vertrekken naar Holyhead om daar de ferry naar Dublin te nemen, krijg ik een telefoontje van Emiel. ‘Het verkeer staat vast bij Chester, als je een andere route kunt nemen, zou ik het doen’. Op de camping in Wrexham staan nog acht stellen die we kunnen inlichten.
Wij besluiten een route door Snowdonia, de A5, te nemen. De eerste 25 km tot Corwen worden in opperste concentratie gereden: smal, een gestapelde muur van een meter hoog links met daarboven uitstekende struiken en bomen. Dan is zo’n caravan toch wel breed. Links rijden stelt niks voor, eitje tot nu toe.
Maar daarna. Eenstemmig besluiten we dat een volgende vakantie naar Wales gaat. Wat is dat land mooi. We moeten een boot halen en door de afwijkende route die we nemen, is het lastig inschatten hoeveel speling we hebben. Eigenlijk willen we na iedere bocht wel even stoppen. Uiteindelijk, als we nog maar 12 km van de hoofdroute afzitten en we inschatten voldoende tijd te hebben, nemen we een koffiepauze. We blijken bij Llyn Ogwen, een meer, te staan. Genieten, ondanks dat donkere wolken zich samenpakken. Gelukkig wel droog.
We rijden door naar Holyhead langs ondermeer de plaats Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysi. We hebben beide wat moeite met de uitspraak, maar dat kan aan ons liggen. Op de terugweg zal het vast beter lukken, voor nu is het Welsh te hoog gegrepen.
Ruim op tijd zijn we bij de ferry. Laatste rij, als één van de laatste aan boord. Dus, ja hoor. Als tweede van boord en dito op de camping. We staan in twintig minuten en proosten op Ierland.
We blijven vier dagen, tot zaterdag, op de stadscamping van Dublin.
Camac Valley Caravan & Camping Park
Woensdag 5 juni 2019.
Niet veel te melden vandaag.
We besluiten een dagje camping te houden. Heerlijk ook. Wel doen we boodschappen in een enorme supermarkt. We zijn verbaasd over het enorme aanbod, zeker in vergelijk tot Nederland.
Uit het reisgezelschap is Ria jarig, 70 jaar geworden. Zij organiseert een borrel en vanaf 5 uur hebben we het reuze gezellig in de enorme keukenruimte van de camping. Daarna probeert Karin de gasgrill van het fornuis uit. Gegrilde zalm met gewokte groente. Heerlijk.
Morgen staat Dublin op het programma en wordt de camera voorbereid op het meer serieuze werk. We kijken er naar uit.
Zwarte poel
donderdag 6 juni 2019
Vandaag gaan we de binnenstad van Dublin in.
Een stad met een rijke geschiedenis die ver terug gaat.
Dublin werd gesticht door Noorse Vikingen en was de grootste Viking nederzetting buiten Scandinavië.
Rond 850 voeren de Vikingen de rivier de Liffey op tot een plek waar zij aan land konden. Dat was bij een zwarte (Dubh) poel (Linn).
Begin jaren tachtig van de vorige eeuw moest er een nieuw stadskantoor komen, de City Counsel Hall. Op de plek aan de rivier de Liffey waar dat gebouw moest komen, ontdekte men tijdens de graafwerkzaamheden de resten van een Vikingdorp. De werkzaamheden werden gestaakt en de archeologen kregen 18 maanden om hun onderzoek te doen. Zij vonden zoveel Viking voorwerpen, dat het ondoenlijk was om binnen de tijd het werk af te ronden. Tijd is tijd en na 18 maanden gingen de bulldozers aan de slag. Dat wordt nu nog beschouwd als de grootste vandalistische daad in Ierland.
Maar wel voor een mooi gebouw:
Wij bezoeken vandaag het National Museum of Archaeology.
Daar is een tentoonstelling over Clontarf, een Viking hoofdman rond 1014 en de voorwerpen die tijdens de bouw van de City Counsel werden gevonden.
We hebben onze ogen uitgekeken.
Dit was dus op de plek van dat kantoor:
Zo kwamen ze:
Die Vikingen konden wel wat.
Divers smeedwerk:
Sieraden, ook van glas!
Handwerken bestond uit spinnen met een spintol, naaldbinden (de oervorm van breien) en kaartweven.
Staf uit de 11e eeuw van de abten van Clonmacnoise. Let op de details op de kop, deze verraden de invloed van de Vikingen!
We hebben in Dorestad een museum met voorwerpen uit de Vikingtijd, maar wat we hier allemaal te zien krijgen. Ga zelf kijken als je ooit de gelegenheid hebt. Prachtig.
Even achter het mooie stadskantoor staat de Christ Church Cathedral.
Sitric ‘Silkenbeard’, de Vikingkoning van Dublin, en Dunan, de eerste bisschop van Dublin stichtten deze kerk. In 1186 werd deze herbouwd.
Dit is de kerk nu
En dit zijn de fundamenten van ervoor:
Enige muren staan in het museum:
Maar genoeg Oudheid. Dublin kent, zo merkten we, ook enige Pubs.
Maar de leukste is toch wel …..
Ook om de zoveel meter een straatmuzikant.
We bezoeken Trinity College. Daar staan lange rijen om The Book of Kells te aanschouwen. Eenvoudig gezegd: vier evangeliën gemaakt door monniken in 806. Iedere dag wordt een andere pagina opengelegd. We mochten niet fotograferen.
Vervolgens komen we in The Long Room, de bibliotheek met 250.000 boeken en het symbool van Ierland: de harp.
We lunchen in een pub, The Norseman, wat de Noorman betekent. Karin een crumble met wortel een kaas, Peter een Beef and Guinness Pie. We smullen.
Komen onderweg nog een hotel van een bekende tegen:
En we gaan op zoek naar het hoofddoel van ons stadsbezoek: Molly Malone.
Molly was een viswijf, die met een handkar door Dublin liep.
Het lied over haar is het onofficiële Ierse volkslied geworden, dat met name bij sportwedstrijden wordt gezongen. Wij kennen het van de Ierse band The Dubliners.
Het refrein:
Alive, alive, oh
alive, alive, oh,
crying ‘cockles and mussels’,
alive, alive, oh.
En als je een muntje in haar boezem weet te werpen, mag je een wens doen.
Wij hebben niks meer te wensen.
Tot slot van ons dagje stadten, halen we een pint. Samen met Hilly en Gerard. Karin heeft lef (en spijt), zij neemt een Guinness. Peter houdt het op een Rockshore en heeft geen spijt.
Op de camping genieten we na.
Wicklow Mountains
vrijdag 7 juni 2019
Hoe word je wakker in een caravan in Ierland?
Nou, zo:
Het wordt om vijf uur licht, maar daar merken wij niks van. Pas om zeven uur gaan de ogen open en dan is dit ons uitzicht. Daarvan genieten we een klein uurtje.
Dan volgt enige actie: wassen en ontbijten.
Dat doen we dan weer zo:
We gaan vandaag de Military Road rijden. Dat is een weg welke door de Engelsen in 1798 is aangelegd. Waarom? Ierland was een kolonie van Engeland en daar waren sommige Ieren het niet zo mee eens. Opstandelingen dus. De Wicklow Mountains is een, of liever was een, ontoegankelijk en ruig natuurgebied ten zuiden van Dublin. Prima plek voor de opstandelingen om zich schuil te houden. Reden voor de Engelsen dus om daar doorheen een weg aan te leggen. Die gaan wij nu rijden, zie het kaartje van de log (ja, ik heb de tracklog te laat aangezet. het eindpunt is onze camping).
We hebben, zo zal blijken, vandaag veel tegenliggers. Alleen geen auto’s, die zijn er nauwelijks.
Het rijden van deze route gaat traag, heel traag. Niet omdat de weg zo slecht is of omdat de tegenliggers niet aan de kant willen. Nee, we stoppen om de 100 meter. We vinden het landschap onbeschrijflijk mooi.
Het gebied bestaat uit veen, paarse heide en bossen. Het water in de beken ziet bruin. Er wordt nog steeds turf gestoken.
We bezoeken Glendalough, een oud klooster tussen twee meren.
Rond het middaguur een stevige Ierse lunch, op de terugweg de boodschappen en aftanken. Morgen gaan we naar Killarney.
Thuis genieten we van een beenhammetje met wedges en een salade.
Oh ja, met een goed glas natuurlijk.
We hebben een reisdag
zaterdag 8 juni 2019
Vandaag is het doel Killarney, maar ook de Rock of Cashel. De laatste staat op ons afvink lijstje Ierland en ligt op de route.
De route die we gereden hebben staat op onderstaande log:
Bijna 300 km. Best een eind.
We doen kalm aan en genieten van die reis. Na een uurtje besluiten we al een koffiepauze te pakken. En koffiedrinken in Ierland is geen straf. Waar je die koffie ook koopt, er staan indrukwekkende espressomachines met mensen erachter die weten hoe je een goede espresso maakt. Je zou ze barista kunnen noemen. De Ieren houden van goede koffie. Wij ook. Het leven is tenslotte te kort om geen goede koffie te drinken. Wij kennen een tipibewoner met snor die dit zal beamen.
Bijzonder is dan weer wel dat ze de kwaliteit van hun koffie op de beker zetten.
Na een goede twee uur rijden bereiken we het plaatsje Cashel. Doel van onze tussenstop, de Rock of Cashel.
Tussen ongeveer 370 en 1100 regeerden de koningen van Munster over Ierland. In 450 zou dit de plaats zijn geweest waar Sint Patrick, je weet wel, van die groene dag in maart, de koning tot het christendom heeft bekeerd.
Vanaf ongeveer 800 had deze omgeving veel te lijden van de plundertochten van de Vikingen. In 1100 schonk de toenmalige koning de Rock aan de kerk, die er een aartsbisdom vestigde.
Wij zijn onder de indruk van de ruïne en de vergezichten. De foto’s spreken voor zich.
Na Cashel koersen we op Killarney. Met nog een stop bij een kapelletje. We ondervinden het gemak van de caravan. Binnen een broodje eten en even gestrekt.
Tegen vijf uur zijn we op de camping en in no time toasten we op de voorspoedige reis.
Killarney
zondag 9 juni 2019
Vandaag van alles wat. We worden zoals iedere morgen wakker onder een strak blauwe hemel en krijgen vandaag te maken met felle buien en een scherpe zon. Ze zeggen over Ierland dat je iedere dag vier seizoenen meemaakt en vandaag ervaren we dat voor de eerste keer.
De start is in de zon en het ontbijt buiten. Na een goede koffie pakken we de fiets om in Killarney ……….een koffie te halen.
Net als in Dublin, is hier livemuziek alom. Zo ook op ons terras.
Als je Valkenburg leuk vindt, dan geniet je in Killarney. Druk en toeristisch. Wij vinden er niet veel aan, hoewel Karin af en toe niet te houden is.
De gevels zijn mooi en we selecteren alvast een pub voor morgenavond.
’s Middag doet Peter eerst een seniorenoefening en als hij volleerd blijkt, gaan we naar Ross Castle. Dit kasteel ligt vlak bij Killarney.
Het kasteel is het laatste bolwerk dat werd ingenomen door de legers van Cromwell in 1642. Het werd een militaire kazerne tot 1825. Bekender is het wellicht van de film Brave Heart met Mel Gibson.
We hebben wat minder weer, waardoor de heuvels achter het meer in nevel gehuld zijn. Jammer.
s’ Avonds gaan we naar het Siamsa Tire Folk Theatre in Tralee voor een werkelijk schitterende Ierse dansshow. Nee, niet schitterend, fenomenaal! Top muzikanten en dansers bezorgen ons een fantastische avond.
Om 23 uur terug in onze caravan, waar we nagenieten met een glaasje druivensap.
Waar is Flimflam
maandag 10 juni 2019
Degenen die de sketch van Johnny en Rijk kennen weten uit de titel dat we vandaag naar Dingle gaan.
De ochtend verloopt zoals dat hoort als je met vakantie bent. In een laag tempo worden de dingen gedaan die noodzakelijk zijn, zoals een was in de machine doen. Na een lekkere lunch vertrekken we naar Dingle. Niet dat we zo in die plaats geïnteresseerd zijn. Het fungeert voor ons als het keerpunt van een lus die we over het schiereiland van Dingle maken. Uiteraard vergeet Peter de log op tijd aan te zetten.
We verwachten er veel van, het is onze eerste kennismaking met de Wild Atlantic Way.
Deze route langs de westkust van Ierland is bewijzerd met golfteken.
We worden niet teleurgesteld, wat een uitzichten. We laten de foto’s voor zich spreken.
Tot aan Dingle volgen we de kust. In het plaatsje eten we een ijsje, waarvan we eisen dat het ijsje het lekkerste ijsje van de vakantie moet zijn: € 3,- per bolletje.
Dingle zelf is toeristisch, maar niet overdreven druk.
Na Dingle rijden we over de Connorpas naar het noorden. Wat een uitzichten en wat een smalle weg. Eén auto breed, tweerichtingsverkeer. Een foto vanuit de auto:
De wegen in Ierland zijn vaak smal. Breed hoeft niet. Ierland is samen met Noord-Ierland in oppervlakte tweemaal zo groot als Nederland. Het inwonertal is zo’n 6 miljoen mensen en de meeste hiervan wonen in de steden. Je komt daarom weinig verkeer tegen. De Ieren hebben de gewoonte om bij smalte simpelweg heel langzaam te gaan rijden en zo nodig te stoppen. Hierdoor kun je elkaar rustig passeren. Heel relaxed rijden dus. Hoewel met de caravan achter ons aan, we af en toe onze bilspieren trainen in aanspannen.
De pas dus:
Na de pas gaan we via de supermarkt terug naar de camping.
Ring of Kerry
dinsdag 11 juni 2019
Vandaag vroeg op, we gaan de Ring of Kerry doen. Een rit van 180 km rond het zuid westelijke deel van Ierland. Onze route:
De eerste stop is bij het Het Kerry Veendorp, een openluchtmuseum.
Onderweg kwamen we het al tegen, turf dat op het land ligt te drogen. Turf wordt in Ierland nog steeds gebruikt als brandstof. Je kunt het bij de supermarkt en het tankstation kopen, zoals de zakken haardhout bij ons.
Ierland kent drie soorten veen: spreidveen of bedekkingsveen, we zagen dit in de Wicklow Mountains, hoogveen en laagveen. De veengebieden beslaan 17% van het landoppervlak van Ierland. Dat levert een unieke flora en fauna op.
We rijden door en belanden bij een demonstratie schapendrijven met bordercollies.
Eerst krijgen we uitleg over verschillende schapenrassen, de soorten wol en het gebruik van die wol. Vervolgens wordt het verschil getoond tussen schapen hoeden en schapen drijven. Hoeden is het dicht bij elkaar houden van de kudde om een bepaald stuk land te laten begrazen, drijven is het verplaatsen van de kudde van wei naar wei.
De honden kennen slechts vier commando’s: links, rechts, recht doorgaan en stoppen. In slechts vijf maanden wordt dit de collies geleerd. Boeiend om te zien.
We rijden naar Waterville, een plek waar Charley Chaplin vaak verbleef. We kunnen ons dat wel voorstellen.
We lunchen drie gangen, hoeven we vanavond niet te koken.
Via Sneem, een toeristenplaatsje, rijden we weer richting camping.
In Ierland kennen veelal de huizen geen huisnummers. Ieder huis heeft zijn eigen kleur, waardoor de postbode weet waar hij moet bestellen.
Vlak bij de camping stoppen we nog even bij Ladies View. Een plek die zo genoemd wordt omdat koningin Victoria hier kwam om van het uitzicht te genieten. Jammergenoeg is het niet al te helder als wij er van willen genieten.
We staan op stand
woensdag 12 juni 2019
Vandaag naar Doolin, 195 km op hoofd en snelwegen. Een makkie. Behalve de laatste 30 km, Iers smal.
Geen foto’s onderweg, hoewel we wel door enkele mooie plaatsjes kwamen. De route gaat langs Limerick. Een stad met een beetje Nederlandse geschiedenis. Willem III was getrouwd met Maria II van Engeland en hierdoor was hij ook koning van Engeland, Schotland en Ierland. King Billy, zoals hij hier genoemd wordt, propageerde het protestantisme en dat leverde strijd op, ook in Ierland. In 1691 werd een verdrag gesloten met de katholieken, wat de naam vrede van Limerick kreeg. Het verdrag werd in kalksteen gehouwen en deze steen staat als monument in Limerick.
Feitelijk is hierdoor de Ierse vlag ontstaan, groen-wit-oranje. Groen staat voor Sint Patrick en het katholicisme dat hij in Ierland gebracht heeft, oranje voor ons koningshuis en het protestantisme, wit voor de vrede tussen die twee.
De reis is dus niet noemenswaardig, de plek op de camping wel. We staan op stand met uitzicht op de Cliffs of Moher. De komende dagen gaan hier wel foto’s van volgen. Prachtig.
We zijn inmiddels goed op elkaar ingespeeld, ieder heeft zo de eigen taken bij vertrek en aankomst. Dus binnen het kwartier staan we. Met onze tipi gaat dat wel anders. Wat dat kwartiertje betreft, want met die tent zijn we minstens zo goed op elkaar ingespeeld. Gelukkig hebben we de tipi wel thuisgelaten, anders was er voor ons geen plek.
Karin stelt voor een stukje te fietsen naar het dorp, een kilometertje. Peter gaat schoorvoetend akkoord, maar komt niet verder dan het eerste pand.
Beregezellig binnen. We beginnen maar met links van de rij prethaken en we zullen wel zien hoever we komen. Uiterst rechts gaan we zeker niet halen, dat is namelijk Guinness.
Iedere avond livemuziek. We doen heel veel moeite om enkele medekampeerders over te halen ’s avonds met ons mee te gaan. We blijken overtuigend. Met 20 mensen naar de pub en we hebben een topavond. Wat een feestje weten de Ieren van een pubavond te maken. Zingen, meeklappen en kletsen. Genoten.
Middeleeuwen
donderdag 13 juni 2019
Het plan was om vandaag de boot naar een van de Aran eilanden te nemen en een stuk langs de kliffen te varen. Met windkracht 5 leek het ons geen goed plan. Achteraf bleek dat ook, verschillende mensen zijn zeeziek geworden met alle bijbehorende verschijnselen.
We gaan naar Graggaunowen. Dit is plaats waar gepoogd wordt om boerderijen, woonplaatsen en jachtplaatsen te herbouwen. Een initiatief uit de jaren 60 van John Hunt, adviseur middeleeuwse kunst van het veilinghuis Sotheby.
Onderweg naar Graggaunowen, willen we foto’s van het overweldigende landschap maken. De wegen zijn smal, stoppen is niet verantwoord. Als we een brede strook naast de weg tegenkomen, maken we de foto’s. En die blijken niet gelukt. Om wat hogerop te komen, lopen we een trap op welke tussen bossage verscholen ligt.
Blijken we bij een ruïne met kerkhof uit te komen. Dat kerkhof is uit 1600 en nu nog in gebruik. We worden er stil van.
We rijden door naar Graggaunowen en dat wordt een heerlijke middag. Wat een mooi openluchtmuseum. We laten de tekst over aan de foto’s
Onze geschiedkennis wordt gecorrigeerd. Sint Brendan de zeevaarder zou volgens een manuscript uit de 9e eeuw al in ca 570 in Amerika zijn geweest. In 1976 bouwt Tim Severin op basis van dit manuscript de met leer overtrokken boot van Brendan na. Trapsgewijs via de Aran eilanden, Donegal, de Hebriden, de Faroes, overwinterend op IJsland, kon Severin Amerika bereiken en bewijzen dat de tocht van Brendan mogelijk is geweest.
De boot van Severin ligt in een glazen hal op het terrein van het museumpark.
Tot slot hebben we, via de telelens, nog een bijzondere ontmoeting.
’s Avonds eten we met een groep in de Pub. Het bleef nog lang gezellig.
De Cliffs of Moher
vrijdag 14 juni 2019
Vandaag blijft de auto waar die is. De ochtend besteden we aan lummelen, mijmeren en gepruts. Karin moet en zal een projectje voor het einde van de vakantie gereed hebben en Peter fabriceert de ansichtkaarten. En koffie natuurlijk.
De middag besteden we aan wandelen. Naar de Cliffs of Moher, waar we inmiddels twee dagen uitzicht op hebben. Zo’n 12 kilometer, waarbij er af en toe flinke hoogtemeters gemaakt worden. De kliffen zijn 214 meter hoog. De wandeling wordt als pittig omschreven, maar niet voor ons. Wij delen de wandeling op in etappes. Van 15 meter. Wat een uitzicht.
Terug op de camping wacht nog een beloning
Bohdran
zaterdag 15 juni 2019
Vandaag is het einddoel Westport. Ons hoofddoel is echter Roundstone, of liever Melachy Kearns.
Vanwaar de omweg?
We willen een Bohdran kopen, Peter heeft deze Ierse traditionele trommel aan Karin beloofd. Puzzelen op internet leert dat dé Bohdranbouwer van Ierland Melachy Kearns is. Laten we daar nu op zo’n 40 km afstand langsrijden. We rijden dus om via Roundstone. We hebben Jaap en Dianne leren kennen en laat Jaap nu zanger/bohdran speler in een Iers bandje zijn. Hij is reuze geïnteresseerd en maakt ook de omweg.
Omdat we individueel rijden, spreken we af op een punt dichtbij Roundstone.
Hier blijkt laat twintigste eeuwse kunst te staan, de Reus van de Connemara. Een beeld dat zonder enig aanwijsbare reden langs de weg is neergezet.
Vanaf hier rijden we samen op naar Roundstone en ontmoeten Malachy Kearns. Voor de kenners: Paddy Moloney, de inmiddels 80-jarige oprichter van the Chieftains, is zijn buurman. Ook Paddy speelt op een door Malachy gebouwde Bohdran.
Peter had in mei al contact gezocht en gisteren telefonisch onze komst bevestigd. We kregen een warm welkom, vele verhalen en een rondleiding door de ‘werkplaats’.
Samen met Malachy zoekt Karin haar Bohdran uit.
Als terzijde horen we dat het kasteeltje van Van Morrison even verderop langs onze route ligt, ook in Roundstone. We snappen waarom mensen hier willen wonen.
We vervolgen de rit dwars door het National Park Connemara. Ons idee dat Ierland niet nog mooier kon zijn dan we al gezien hebben, moeten we bijstellen. Adembenemende bergen met daartussen uitgestrekte meren. We hebben weinig gelegenheid foto’s te maken, maar dat gaat de komende dagen goed komen.
We zijn laat op de camping. Als we heerlijk in het zonnetje zitten te genieten met een drankje, concluderen we dat het pannenkoekenweer is.
Na de koffie zoeken Jaap en Karin elkaar op met de eerste les tot gevolg.
Het bleef nog lang onrustig op de camping.
Westport in de regen
zondag 16 juni 2019
Vandaag hebben we onze eerste echte regendag.
Het is wel de derde zondag in juni, waardoor Peter een heerlijk ontbijt op bed mocht nuttigen. Gevolgd door koffie. Ja, dan heeft het getik van de regen op het caravandak iets knus.
Tijdens een opklaring gaan we lopend naar Westport. Een aardig stadje, de nodige leuke winkeltjes en alles is open op zondag in Ierland. We vermaken ons best. Als we een kerk inlopen, maken we de doop van een baby mee.
In Westport doen we een leuke ontdekking. In het centrum gaat Peter Street naadloos over in James Street. Of andersom natuurlijk. Opa en kleinzoon in elkaars verlengde.
De wandeling heen en terug voert over het landgoed, waarop we kamperen. Westport House. We genieten van de prachtig aangelegde tuin met fraaie borders.
Als we ’s avonds uit eten willen in het restaurant dat op het landgoed ligt, blijkt dat restaurant gesloten. Jammer, zelf koken dus. We bereiken onze caravan niet, omdat Jaap en Dianne ons ophouden met een flesje wijn. Uiteindelijk eten we laat deze lummeldag. Heerlijk. Eindelijk vakantie.
Connemara
maandag 16 juni 2019
Vandaag gaan we het Nationaal Park Connemara verkennen.
Als eerste komen we op onze rit er naartoe een kunstwerk tegen dat de Grote Hongersnood van 1845 – 1848 herdenkt. In deze periode mislukte de aardappeloogsten, het gewas waar de Ieren grotendeels van leefden. De oorzaak was een aardappelziekte. Gevolg: 1 miljoen doden. Uit overlevingsdrang emigreerden 2,5 miljoen Ieren. Het betekende een decimering van het platteland. De meeste emigranten vertrokken naar Amerika op kleine scheepjes met soms wel 250 personen tegelijk. Velen overleefden de tocht niet.
Wrang gegeven hierbij is dat in die periode wel een goede graanoogst was. Echter de koloniale overheersers, de Engelsen, eisten het graan op om in Engeland te verkopen.
We bezoeken een kasteel, Kylemore Abbey, dat een Engels parlementslid, Mitchel Henry, in 1867 liet bouwen voor zijn vrouw.
In de eerste wereldoorlog kregen Benedictijner nonnen uit het Belgische Ieper hier onderdak. Zij vestigden er vanaf 1920 een Abdij met meisjesschool.
We rijden door het 2000 hectare grote gebied van het Nationale Park Connemara, dat bestaat uit bergen, meren, veengebieden en bossen. We vinden het indrukwekkend.
Terug op de camping vervallen we in een ritueel. Heerlijk in het zonnetje een glaasje met Dianne en Jaap.
Going to my hometown
dinsdag 18 juni 2019
Mama’s in the kitchen baking up a pie.
Daddy’s in the backyard, “Get a job, son,
You know you ought to try”.
I packed up my bag, I headed down the road, …
Het was 1972 en Peter hoort voor het eerst deze woorden van Rory Gallagher en hij was verkocht. Fan sedertdien. Het nummer heet ‘Going to my hometown’ en is het eerste van de LP Live in Europe.
15/16 december 1973 speelt Rory in De Doelen in Rotterdam een nachtconcert. Het was, ingegeven door de oliecrisis, een autoloze zondag. Je moet met de trein terug uit Rotterdam en de eerste gaat om een uur of 6 zondagochtend. Het concert start te laat, om 0.30 uur en zou tot 2.30 uur duren. Rory speelt tot de eerste trein, 6 uur. Waanzinnig en Peter zat op rij 1 in het midden.
Vandaag reizen we naar Ballyshannon, de geboortestad van de in 1995 overleden Rory Gallagher. De stad eert Rory met een standbeeld en een jaarlijks meerdaags bluesfestival.
We zijn rond 12 uur op de camping, Karin laat twee wasmachines draaien en we gaan het stadje in voor Rory en boodschappen.
Daarna vele gesprekjes op de camping, alsof je elkaar in geen maanden hebt gezien.
Nico laat Peter, onder genot van een pilsje, foto’s zien van een reis die hij door Engeland en Ierland heeft gemaakt op een Berini M21 bromfiets. Samen met 300 anderen, vanuit Hoek van Holland.
Hennie besluit voor een groepje te koken, Karin gaat helpen. Gezamenlijk eten we in het zonnetje.
Morgen door naar Noord Ierland.
Weer een nieuwe wereld
woensdag 19 juni 2019
Vandaag naar Noord Ierland, Bushmills. De kilometers worden Miles, de Euro’s worden Ponden. De wegen breed en het verkeer Hollands druk. Dat zijn we dus echt niet meer gewend. Van een grens is verder niets te merken, hopelijk blijft dat zo.
Halverwege stoppen we even bij het Ulster American Folk Park.
Dachten we. Het even wordt een goede drie uur.
We komen in een soort van openluchtmuseum in drie delen. Deel één is het oude Ierland, deel twee de reis van emigranten en tenslotte deel drie de nieuwe wereld, Amerika.
Op het park staan vele tientallen gebouwen, deels replica’s, deels verplaatste huizen van bekende Ieren die naar Amerika vertrokken zijn. Ieder huis is ingericht en in ieder huis staat iemand in stijl gekleed te vertellen over de geschiedenis van de oorspronkelijke bewoner. In het oude Ierland branden de vuren gestookt met turf en met bijbehorende geuren, in de nieuwe wereld zijn dat houtvuren geworden.
Via het deel dat de reis wordt genoemd, ga je via het ruim van een schip over van de oude naar de nieuwe wereld.
Prachtig gedaan.
De reis:
De nieuwe wereld
Na het oponthoud rijden we via Londonderry, sorry, Derry (London mag hier niet genoemd worden) naar Bushmills. Hier blijven we drie dagen.
Schitterend gelegen camping.
We eten gezamenlijk Fish and Chips, we zijn tenslotte in het Verenigd Koninkrijk aangekomen. Net als de Guinness is dit eenmalig. Maar wel beregezellig.
Op bedevaart
donderdag 20 juni 2019
Nadat we in Ierland aangekomen zijn aan de oostkust, hebben we de zuid- en westkust verkend. Nu is logischerwijs de noordkust aan de beurt. Gelukkig zijn we ook in het noorden, dus dat moet te doen zijn.
We beginnen in Portrush. Geen foto’s helaas. Daar ligt een top 10 golfcourse en in juli worden er de kampioenschappen gehouden. Waanzinnig wat we zien. Bij iedere hole is een giga tribune gebouwd, vele tientallen tenten voor ontvangsten. Lowlands keer 20.
De spelers zelf verblijven niet in Portrush, omdat daar geen vijfsterren hotels zijn. Nee, ze logeren in Schotland en vliegen dagelijks per helikopter naar hun werk. Knikkeren voor volwassen die niet willen bukken in optima forma. Alles gesponsord door Rolex, dus er zal wel af en toe zo’n horloge verkocht worden.
Wij gaan door naar een ruïne op een klif, het kasteel van Dunluce. Wat eens een enorm kasteel was, is nu een doolhof van muren geworden. We horen verhalen over strijd tussen verschillende Schotse clans, zoals de MacDonalds tegen de MacQuillans met bemoeienis van de O’Donnels. Er is wat afgeknokt om de macht in Ierland te krijgen. Wij zijn vooral geïnteresseerd in de vergezichten.
We rijden naar de verderop gelegen touwbrug van Carrick-a-Rede. Al drie eeuwen maken zalmvissers hier touwbruggen. De huidige is in 2000 gebouwd. Hij overspant 20 meter en hangt 30 meter boven rotsen en zee.
We moeten een keuze maken. Of over de hangbrug of naar de Bushmill’s whiskey distilleerderij. Karin aarzelt, Peter niet.
We krijgen uitleg over de diverse fasen van whiskey maken, het mouten, gisten, distilleren, opslaan in vaten. De soorten vaten. Deze zijn altijd van eikenhout en eerder gebruikt voor sherry, port, madeira of bourbon. Het bottelen is indrukwekkend. 180 flessen per minuut. Helaas mogen we tijdens de rondleiding geen foto’s maken.
De rondleiding wordt afgesloten met een glas whiskey naar keuze. Peter vraagt om twee verschillende leeftijden, maar dat is uitgesloten. De 12 jarige dan maar. Hij keek waarschijnlijk wat zuur, want alsnog kwam er ‘on the house’ een tweede naast.
Wat vooral opviel: bezoekers gingen met wandelstokken, strompelend en gebogen naar binnen, maar kwamen er vrolijk rechtop lopend weer naar buiten. Wij concluderen dat mensen beter naar Bushmills dan naar Lourdes op bedevaart kunnen.
We gaan door voor een Afternoon Tea in de Bushmills Inn. Wat een feestje voor de smaakpapillen. Smullen.
Nog is de dag niet voorbij. Het hoogtepunt moet nog komen: de Giant’s Causeway. Een ruig stuk kust, dat op de werelderfgoedlijst staat. Door de natuur gevormde blokken van basalt in de vorm van honingraten. Dit hadden we niet willen missen.
Een terzijde: in het gebied dat we vandaag bekeken hebben is de serie Game of Thrones opgenomen.
We rijden terug naar de camping met onderweg nog een enkele foto.
Daarna volgt een moment van vakantie-keuze-stress.
Karin begint rechts, Peter links en vanavond ……..gaan we op bedevaart.
Belfast
vrijdag 21 juni 2019
Vandaag verblijven we hoofdzakelijk in Belfast.
Onze route:
Als eerste bezoeken we de Titanic Experience. Dat ervaren we als een belevenis.
Op de plek waar een eeuw geleden de Titanic werd gebouwd en te water geladen, staat een gebouw in de vorm van een ster, waarvan de vier punten elk de boeg van het schip voorstellen. Kosten 90 miljoen.
Met een roltrap naar de eerste verdieping, waar we vervolgens ronddwalen door het Belfast van rond 1900. Grote videowanden en straatgeluiden, pratende mensen en interactieve informatiezuilen.
We lopen van stadsleven naar de werf. Daar aangekomen gaan we met een soort kooilift naar de vierde verdieping. De open kooi doet je de hoogte van het schip ervaren. Boven gekomen stappen we in een gondel en gaan we als een Eftelingachtige Droomvlucht langs de in aanbouw zijnde romp van het schip. Alle zintuigen worden geprikkeld, warmte, lawaai, licht, donker, trilling. Ondertussen horen we hoe het nagelen van de stalen platen in zijn werk gaat.
Weer terug wordt op vele manieren uitgelegd hoe de verdere bouw verloopt.
We komen uit bij de te water lating.
We zien een animatiefilm en hebben uitzicht op de plek waar dit te water laten gebeurde. Heel Belfast was indertijd uitgelopen, 100.000 mensen kwamen kijken.
We lopen verder. In een virtual reality ervaren we de ruimten op het schip. De eerste klasse is van een ongekende luxe.
Het schip zinkt en wij gaan door met de toer over de bodem van de zee.
Diep onder de indruk komen we buiten. We lezen nog een spreuk: Duizenden Ieren bouwden de Titanic, één Engelsman liet hem zinken.
We gaan Belfast in, als eerste het stadhuis, ofwel The City Hall.
Vandaar naar een overdekte markthal, waar we een lekker vet broodje als lunch nuttigen.
We dwalen door Belfast. Ook hier vele straatmuzikanten. Even voelen we ons thuis in de Provence. We genieten van koffie en we lijken in London te zijn.
Vervolgens maken we een rondrit door de Protestantse wijk, een getto. We hebben er geen andere woorden voor. De wijk is ommuurd, meters hoge hekken sluiten ’s avonds om 10 uur de wijk af van de rest van de stad. Tegenwoordig niet meer iedere avond. De muren staan vol met graffiti en met door mensen achtergelaten geschreven boodschappen.
In de wijk zelf zien we op verschillende plekken de voorbereidingen van vuren, die op 12 juli worden ontstoken. Op 12 juli 1690 versloeg onze protestante King Billy, Willem III, de katholieke koning James II. De herdenking van deze overwinnig wordt gedaan door middel van optochten, de Oranjemarsen. Dit gebruik gaat terug tot 1790, nu heeft het een vorm van provocatie gekregen. De protestanten willen bij het Verenigd Koninkrijk horen, je ziet in de wijk vele Engelse, Schotse en Noord Ierse vlaggen. De katholieken willen liever bij Ierland horen.
De wijk, de armoede, de vele traliehekken, de leuzen op muren, de vernielingen, we krijgen het er benauwd van.
Terug naar de camping via de oostkust. Prachtige route en een ijsje in een havenstadje.
Wat een heerlijke dag, ondanks of dankzij de vele contrasten.
Rond
zaterdag 22 juni 2019
Vandaag zijn we van Bushmills naar Dublin gereden. Daarmee zijn we Ierland rond een komt het einde van de vakantie in zicht.
Geen foto’s van ons en geen uitstapjes deze keer.
Onze goede vriend Ed maakte ons attent op Newgrange.
Dit is een ganggraf dat rond 3200 v.C. is gebouwd. Daarmee ouder dan de Egyptische piramiden en Stonehenge. Ongeschonden en in 1960 uitgegraven.
Een must see op onze route, zo’n 40 km boven Dublin.
Wij zijn er aan voorbij gereden. We hebben hier eigenlijk geen excuses voor. Hooguit is dit nog een reden om terug te komen.
We vrezen wel voor de vriendschap met Ed, hij zal ons cultuurbarbarisme naar alle waarschijnlijkheid niet accepteren.
De foto is van Huub, een medekampeerder die wel door nauwe gangen gekropen is.
Vroeg op de camping dus, waar we heerlijk in het zonnetje een middag gelummeld hebben.
Wales, op weg naar huis
zondag 23 juni 2019
Vanmorgen vroeg op, even na vijven. Om zes uur naar de haven via de op zondagmorgen verlaten wegen van Dublin.
We nemen afscheid van Ierland en vinden dat jammer. Zo goed naar ons zin gehad tussen die vriendelijke mensen. Altijd in voor een praatje, belangstellend en met humor. We komen terug.
Een boottocht van ruim drie uur, daarna nog eens drie in de auto. Alles gaat even voorspoedig, zodat we om drie uur op de camping in Wrexham zijn.
Waar we het in Ierland toch in hoofdzaak droog hebben gehad, moeten we hier dankzij de regen binnen zitten.
Vanavond uit eten en afscheid nemen van onze reisgenoten.
Het venijn ……….
dinsdag 25 juni 2019
Zit in de staart, de trekhaak in ons geval.
Gisteren hebben we vlotjes Engeland doorkruist naar Harwich, waar we met Stenaline weer overvaren.
Terwijl we in de rij opgesteld stonden in afwachting van onze boot, maakt Koos een opmerking: ‘joh, wat hangt je caravan laag achter je auto’.
Dat klopte, helaas. De kogel van de trekhaak was zeker 10 cm lager dan hij hoort te zitten. Langzaam kwam bij ons het besef wat er allemaal had kunnen gebeuren.
Maar dat is dus allemaal niet gebeurd.
Peter belt met de ANWB, wat een afzonderlijk callcenter-blogbericht van minimaal 3000 woorden waardig is. Maar daar maken we geen woorden meer aan vuil. Eindresultaat is dat toegezegd wordt dat de volgende ochtend als we van de boot afrijden in Hoek van Holland een Wegenwacht ons opwacht.
Tergend langzaam de boot opgereden en na een bijzonder comfortabele overtocht nog langzamer van de boot afgereden en ………
Jawel, ongelooflijk maar waar. We worden opgewacht door Martijn. Hij gaat direct aan de slag en constateert dat zowel links als rechts een bout is losgeraakt. Hierdoor is het geheel gaan kantelen. Nieuwe bouten er in lukt niet, omdat de boel verwrongen is. Dan maar lassen. Martijn blijkt een toverauto te hebben, wat daar allemaal uit te voorschijn komt. Lassen lukt alleen links, rechts krijgt hij het niet voor elkaar. De boel wordt verder vastgezet met spanbanden. Dankbaar nemen we afscheid van Martijn, we kunnen verder, hoewel hij ons op het hart drukt kalm aan te doen.
Na ruim ruim een uur koersen we richting huis, waar we veilig aankomen. De trekhaak blijkt weer los te zitten.
Nu we veilig thuis zijn, stellen we vast dat we een extra onvergetelijke ervaring kunnen toevoegen aan de vele prachtige die we de afgelopen drie weken hebben verzameld.
Het was een heerlijke vakantie.
Terug naar startpagina